ภาวะโลกร้อนไม่ใช่อนาคตไกล แต่คือความจริงของปัจจุบันอุณหภูมิที่สูงขึ้น คลื่นความร้อน น้ำท่วม พายุ และภัยแล้ง กำลังเกิดขึ้นและรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ สะท้อนให้เห็นถึงความเร่งด่วนที่เราต้อง “ปรับตัวและเตรียมพร้อม”

ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกำลังเปลี่ยนแปลงไปตามการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่รุนแรงขึ้น และมีความเชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด เช่น ภัยแล้งที่ทำให้เกิดไฟป่า ซึ่งจะปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ยิ่งทำให้การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเลวร้ายลง หรือในทางกลับกัน การที่พืชพรรณขาดแคลนเพราะภัยแล้ง อาจส่งผลให้น้ำพัดพาหน้าดิน ทำให้เกิดดินถล่มและน้ำท่วมได้เมื่อมีฝนตก

ความไม่แน่นอนคือความปกติใหม่ สภาพอากาศที่ผันผวนและภัยพิบัติที่คาดเดาไม่ได้ คือความเป็นจริงที่ทุกเมือง ชุมชน และวิถีชีวิตต้องเผชิญ การมี “ความพร้อมและความยืดหยุ่น” ต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่น แผ่นดินไหวที่ผ่านมา

ภัยพิบัติไม่เลือกคน แต่ฟื้นตัวไม่เท่ากัน ภัยพิบัติเปรียบเสมือนกระจกที่สะท้อนทั้ง “ความเปราะบาง” และ “ความสามารถในการปรับตัว” ของมนุษย์และชุมชน หลายชุมชนอาจเรียนรู้และฟื้นตัวได้รวดเร็ว แต่หากขาด ระบบการเตรียมพร้อม และ แผนรองรับ การฟื้นตัวก็จะไม่เท่าเทียม

แนวทางการปรับตัว (Adaptation)